Laat ik beginnen met een geheimpje te verklappen. Ik ben gek op het puzzelen naar de herkomst van woorden. Omdat ze vaak iets onthullen van een diepere betekenis. Bijv. het woord tempel. In het oud Sumerisch betekent het: wachtkamer. Ooit geweten? Een wachtkamer om iets van het hogere (er is meer tussen hemel en aarde) te ontdekken. Dat is dus heel wat anders dan een kamer waar je ‘de wacht aangezegd wordt’. Dat is zeker niet de stijl van onze Johanneskerk! In het Grieks verwijst het woord tempel naar het begrip ‘heilig’; een plaats om iets van het heilige te ontdekken. Dat is dan wél weer iets waar we wat mee hebben; ruimte geven aan het mysterie van het geloof.
In het dagelijks leven zul je het woord tempel niet zo vaak horen. Maar in de wandelgangen kom ik die benaming wel eens tegen, als het gaat om de kerk: de tempel. Onze Johanneskerk, als tempel, is een bijzonder gebouw, niet omdat het een rijksmonument is (dat is het natuurlijk ook), maar omdat het op een andere wijze een monumentaal gebouw is. Het woord ‘monument’ (gaan we weer!) is afgeleid van het Latijnse woord ‘momentum’ en dat kun je vertalen met ‘dat wat herinnert’. Zo proberen we in onze Johanneskerk momenten te bieden die ons herinneren aan wat God heilig is.
Die heiligheid zit niet in het gebouw zelf maar in wat er gebeurt en hoe je in het leven staat. Wij geloven in de heiligheid van het leven. Niet dat wij zelf altijd allemaal van die heiligen zijn. Het gaat om wat God heilig is: die wonderlijke mens, die Hij ondanks alles liefheeft.